Housesit 101

Na twee weken verhuizen en rondsjouwen met een indrukwekkende collectie bagage is het dan eindelijk zo ver: onze carrière als housesitter gaat van start. Voorzichtige conclusie na vier dagen: spoedcursus op huizen passen gehaald. Denk ik.

Het is drie uur ’s nachts als we op een guur busstation in Aarhus beginnen aan onze reis. Twaalf uur later worden we enthousiast verwelkomt op het vliegveld van Rome door Pete en Marina, onze ‘opdrachtgevers’. Op de achterbank van hun gammele golf – onze sleutel tot de buitenwereld de komende maanden – vervolgen we onze weg naar het huis.

Tijdens de autorit leer ik direct wat eerste housesit-vaardigheden: opletten en verstand tonen. Terwijl Isak zijn strijd tegen de slaap al snel opgeeft, knikken wij om de beurt beleefd naar de stroom van gebruiksaanwijzingen, routebeschrijvingen en kattendiëten. Gelukkig hebben we nog vier dagen met het Britse stel om al die instructies op subtiele wijze nog een extra keertje uit te vragen (housesit-vaardigheid 2 bij gebrek aan vaardigheid 1).

Na meer dan drie uur slingeren over landweggetjes komen we in het pikkedonker aan. Pas als we de volgende ochtend de gordijnen openschuiven, zien we het droomachtige landschap waarin we zijn beland: de glooiende groene heuvels strekken zich uit over de horizon en heel in de verte, met een beetje goede wil, is zelfs een strookje zee te ontdekken. Ik besluit dat housesit-vaardigheid 3: genieten van adembenemende uitzichten, ook wel zal lukken.

De volgende dagen laten Pete en Marina ons elk knopje en stekkertje in het enorme huis zien. Misschien heb ik het belang van vaardigheid 4: klusjesmannen-inzicht, een klein beetje onderschat. Ik ga er maar van uit dat Kasper de komende maanden een geheel onontdekte kant van zichzelf zal laten zien. Hij past ook hier vaardigheid 1 in ieder geval met volle overtuiging toe. Alleen bij de cloudbuster in de achtertuin (? die hadden we niet helemaal zien aankomen) zie ik een vlaag van paniek in zijn ogen. 

Wanneer Pete en Marina een paar dagen later vertrekken, hebben we een berg nieuwe mensen ontmoet, veel wijn geproefd, een recordaantal pizza’s gegeten, nog meer wijn gedronken (blijkbaar ook een cruciale housesit-vaardigheid), en zo veel vertrouwen in onze nieuwe ‘baan’ dat we ons serieus afvragen wie ooit zoiets geks als een kantoorbaan heeft kunnen bedenken.

Want hoe onwerkelijk het leven van schrijven, katten aaien en de open haard stoken in een sprookjesachtig Italiaans bergdorpje ook klinkt, het kan blijkbaar echt. Nu maar hopen dat de katten, die ons tot nu toe argwanend aanstaren, net zo blij worden van deze nieuwe realiteit. En dat we wat andere dingen ook snel onder de knie krijgen. Zoals de weg vinden. En een haardvuur bouwen dat langer dan vijf minuten blijft branden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s