Luxeleventje

Twee maanden. Zolang duurt het blijkbaar om onze Italiaanse heuveltop in een thuis te veranderen. De trage stilte, de eindeloze ruimte om ons heen, onze nieuwe ‘carrière’ als housesitters, mijn nieuwe leventje als ‘werkende moeder’; er was een hoop om aan gewend te raken. 

Ik weet het, ik heb helemaal niets te klagen. Waar ik in Nederland Isak na een koude fietstocht ’s ochtends vroeg had afgeleverd op het kinderdagverblijf, installeer ik mij nu met een espresso in de zon en klap mijn laptop open. Terwijl Isak’s tevreden geluidjes en Kasper’s gitaarklanken uit de woonkamer klinken, kan ik mij met een gerust hart op mijn eerste opdrachten storten.

Toch was het wennen. Dat we de zorg over Isak nu volledig delen. Dat het niet meer vanzelfsprekend is dat ik ’s nachts eruit ga en dat het ook niet meer vanzelfsprekend is dat ik precies weet wanneer Isak zijn laatste slaapje heeft gehad. En dat ik me niet schuldig hoef te voelen dat het stiekem best fijn is om af en toe de wondere wereld van rompertjes en hydrofiel luiers te verlaten.

Bovendien was het enorme huis wennen. De eerste weken sjouwden we van kamer naar kamer, op jacht naar het warmste en gezelligste plekje. Het is lastig kiezen als je negen slaapkamers, vier badkamers, twee keukens en drie woonkamers hebt.

Nu, twee maanden en vier slaapkamers verder, geloof ik dat we onze plekje hebben gevonden. Ik begin zelfs te wennen aan het feit dat alles, maar dan ook alles, hier langzamer gaat. Ik weet inmiddels dat het 43 minuten duurt voordat het bad vol is gelopen. En 12 voordat de koffie klaar is. Op één of andere manier is die traagheid nu rustgevend. Alsof mijn neiging tot stressen uitgeschakeld is door de wetenschap dat het warme water er toch niet sneller van gaat lopen.

Terwijl ik ’s avonds toekijk hoe de zon achter de besneeuwde bergtoppen verdwijnt, vraag ik me af waarom ik dat eerder eigenlijk deed, dat haasten. We houden hier op één of andere manier tijd over. Voor bergwandelingen, pizzabakkers en dwaaltochtjes door de lokale dorpjes. Ik leer zelfs mijn eerste akkoorden op de gitaar en probeer de melkweg te ontdekken in die ongelooflijk mooie heldere sterrenhemel.

Hoewel ik er achter kom dat veel tijd hebben niet per definitie compenseert voor een gebrek aan gevoel voor muziek en ik de sterrenhemel waarschijnlijk wel nooit ontcijfert krijg, kan ik in ieder geval vast een conclusie trekken: ik ben best wel heel tevreden met ons stressvrije luxeleventje!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s