Italiaans gebrabbel

Een auto komt de heuvel op scheuren. Het is de vierde auto vandaag. En: hij stopt op ons erf! Nieuwsgierig en iets te enthousiast loop ik erop af. Ik heb al in geen drie dagen iemand anders gezien dan Isak en de Deen. Dat is helemaal geen straf, maar ik merk dat ik toch best blij wordt van het idee een ander gezicht te zien. En: Weer een kans om mijn basiscursus Italiaans in de praktijk te brengen!

Een norse vrouw met een peuk in haar mondhoek stapt uit de auto. De draaiende motor breekt rigoureus met de stilte die al dagen rond ons huis hangt. Ik begroet haar enthousiast met een –al zeg ik het zelf- heel Italiaans klinkende ‘Ciao.’ Ze knikt ongeïnteresseerd terug. Haastig duwt ze een enveloppe in mijn handen en, voordat ik een ‘grazie’ kan uitspreken, heeft ze het portier van haar postautootje alweer dicht geslagen. Een beetje beduusd kijk ik hoe ze verder scheurt over het hobbelige weggetje. Op naar de buren, twee kilometer verderop.

Ik besluit dan maar weer een goed gesprek te houden met Isak. Over hoe belangrijk het is dat je de taal leert als je in een vreemd land gaat wonen, zodat je lekker in contact komt met je nieuwe buren. Hij brabbelt zijn vocabulaire van vijf klanken terug en barst dan uit in een schaterlach. Ik vermoed dat hij door heeft dat al dat Italiaans leren van mij ons in de praktijk nog niet veel verder brengt. Stiekem brengen zijn lachkuiltjes en vrolijk gebrabbel ons verder dan mijn gestamel. 

Hij lijkt dan ook weinig onder de indruk als ik hem trots mijn DuoLingo App ‘certificaat’ toon die vertelt dat ik nu officieel 4% vloeiend ben in het Italiaans (1% vooruitgang per maand!). Isak is met zijn zes maanden intussen allang 100% vloeiend in de universele taal die baby-gebrabbel heet.

Waar hij enthousiast terug kletst tegen de mevrouw in de supermarkt, raak ik namelijk meestal al snel verstrikt in mijn pogingen een volzin te creëren. En terwijl ik in het lokale zwembad nog druk bezig ben met een verwarrende aflevering pictionary (het uitbeelden van ‘ik ben mijn badmuts vergeten’ is lastiger dan het klinkt!), heeft Isak allang dikke vrienden gemaakt met de schattige badjuf.

Ik kan nog veel van hem leren. Bijvoorbeeld dat dingen helemaal niet zo ingewikkeld hoeven te zijn. De volgende keer laat ik hem gewoon het woord doen. Ik vermoed dat zelfs de chagrijnige postmevrouw zijn taal wel spreekt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s